Henning Mankell (1948) werd in het noorden van Zweden geboren. Later verhuisde hij naar Zuid-Zweden en ontpopte hij zich in de jaren zeventig als toneelschrijver. Zijn eerste roman publiceerde hij in 1973. Mankell schrijft zowel literaire romans als misdaadromans. Zijn internationale roem dankt hij aan de negendelige thriller reeks over inspecteur Kurt Wallander. Van de pocketeditie van Moordenaar zonder gezicht zijn in Nederland meer dan 100.000 exemplaren verkocht. De Wallander-reeks is ongekend popularair. De reeks is tot op dit moment in 35 landen vertaald en de televisieserie is nu te zien bij de KRO. De Wallander-boeken zijn voor Mankell de manier gebleken om maatschappelijke problemen aan de kaak te stellen en kritisch te bekijken. “Het spannende verhaal is geen doel op zich. Ik schrijf vanuit sociale betrokkenheid. Eerst is er de bedoeling en, dan de plot. Nooit andersom. Ik moet iets willen overbrengen. De thriller is daarvoor bij uitstek geschikt. Door middel van een misdaadsgeschiedenis kun je de maatschappij een spiegel voorhouden”.

Ook met zijn literaire romans is Mankell succesvol. In Nederland verschenen onder andere Tea Bag, Verteller van de wind, Daniël, zoon van de wind en Het oog van de luipaard.  Van Mankell verscheen ook het Aids-memorieboek Ik sterf, de herinnering leeft. Naar aanleiding daarvan zei hij: “Ik heb besloten de rest van mijn leven elke maand over aids te schrijven, want in Europa is men zich nog altijd niet bewust van wat er ginds écht aan de hand is.”
Henning Mankell heeft het schrijven altijd gecombineerd met zijn werk als theatermaker. In Maputo in Mozambique hielp hij mee aan de oprichting van het allereerste professionele theatergezelschap Teatro Avenida, waarvan hij artistiek leider en vaste regisseur is.  Al heel vroeg in zijn leven besloot hij Europa met Afrika te delen:  “Ik heb nooit romantische ideeën over Afrika gekoesterd. Ik nam destijds een rationele beslissing. Als jong auteur besefte ik dat ik behoefte had aan een aanvullend perspectief op het leven in Europa. Dat heeft Afrika mij geboden. Vanuit Mozambique kijk ik anders naar Europa. Dat was mijn ambitie, en dat is het nog steeds. In dat opzicht heeft Afrika van mij een beter mens gemaakt”. Theater maken in een land als Mozambique vind Mankell van groot belang: “Kunst biedt geen antwoorden, alleen maar nieuwe perspectieven. In Mozambique is driekwart van de bevolking nog altijd analfabeet, voor die mensen is het theater – naast het hoorspel – de enige manier om hun leven verbeeld te beleven.”

Als dramaschrijver is Mankell minstens zo productief. Hij heeft dertig toneelstukken en televisieseries op zijn naam staan. Zijn eerste toneelstuk werd opgevoerd toen hij twintig was. Net als zijn boeken gaan zijn toneelstukken over belangrijke thema’s. Politiek actueel wil Mankell ze echter niet noemen: “Ik ben een beetje verbaasd, en ik ben het er ook niet mee eens, dat mijn toneelstukken ‘politiek actueel’ genoemd worden. Ze kunnen over tien jaar ook nog gespeeld worden. Het verhaal uit In Duisternis had zich ook honderd jaar geleden af kunnen spelen, en waarschijnlijk, helaas, ook nog over honderd jaar. Natuurlijk hebben mijn stukken met de actualiteit te maken, maar ze gaan ook over het leven in het algemeen, anders zou het te eenvoudig zijn. 

"Ik weet niet wat men precies met de term 'sociaal' of politiek-geëngageerd schrijver bedoelt. Ik ben schrijver, zonder toevoeging. Ik probeer verhalen te vertellen die ik belangrijk vind. Ik geloof niet dat er één verhaal met inhoud bestaat dat niet ook een sociale of politieke dimensie heeft. Dat is wat ik doe en wat ik zal blijven doen."