Interview met Lonneke Dapiran (speelt Betty) 

Uit wat voor soort familie kom je?

Ik kom van een Nederlandse moeder en een Italiaanse vader. Twee gevoelige mensen die daar heel

verschillend mee om gaan en dat heeft naast het feit dat zeker mijn moeders familie ook erg

gevoelige mensen zijn, ook te maken met cultuur verschil. De familie van mijn moeder woont in

Nederland, de meesten zijn psychotherapeuten en er wordt dan ook een boel geanalyseerd en

gediscussieerd. Dat vind ik interessant maar ook doodvermoeiend en niet altijd handig. Ik merkte dat

ik me als kind daarvoor afsloot en stilletjes in een hoek begon te spelen, zelfs later toen ik heus al

mee kon praten, ging ik dan nog vaak met mijn jongere nichtjes spelen. De familie van mijn vader is

afkomstig uit een Italiaanse minderheid in Istrië, Kroatië, en mijn vader komt uit een boerengezin. De

cultuur van  mijn Italiaanse familie is heel anders, zij praten niet veel over emoties en gevoelens en

zijn daarin wat harder. Wel wordt er veel muziek gemaakt en veel samen gegeten en gedronken en

dat vind ik  erg fijn. Ik merk dat ik een duidelijke mix in ben en dat vind ik bijzonder, het is ook echt

dat ik me bij  beiden thuis kan voelen.

Waar ben je opgegroeid?

Ik ben geboren in Tilburg, waar ik tot mijn negende heb gewoond. Daarna zijn we naar Utrecht

verhuisd. Uiteindelijk ben ik in Arnhem naar de Toneelschool gegaan en daar gaan wonen.

Heb je broers of zussen? Hoe is je band met hun?

Ik heb twee zussen, één is twee jaar ouder en de ander is zes jaar jonger. Met mijn oudere zus was

de band altijd iets minder vanzelfsprekend dan met mijn jongere zus, misschien omdat er meer te

bevechten was omdat we bijna net zo oud zijn. Toch was zij ook altijd mijn grote zus en ook wel mijn

voorbeeld soms, mijn jongere zusje heb ik meer willen beschermen. Mijn oudste zus en ik schelen 2

jaar en 1 dag, zij is één dag later jarig dan ik. Als kind begrepen we daar niks van; ‘Hoe kan zij nou

ouder zijn als ik eerder jarig ben’! We zijn allebei ram, maar totaal verschillend, soms botst dat, daar

kan ik me nog wel eens over verbazen. Naarmate we ouder worden gaat het gemakkelijker. Mijn

jongste zusje lijkt qua uiterlijk en ook iets meer qua karakter op mij, zij is alleen wat rustiger. Toch

heb ik naar mijn beide zussen een diepe trots.

Lijk jij op iemand uit je eigen familie qua karakter en uiterlijk? Zo ja, wie is dit? Wat vind je daarvan?

Ik heb het idee dat wij allemaal wel wat van elkaar hebben. Ik zie wel overeenkomsten en verzet me

daar soms wel tegen. Dan denk ik; is dit nou iets van de opvoeding of past het ook echt bij mij?

Want er wordt vaak te klakkeloos aangenomen dat jij dan ook zo bent, terwijl dat niet bij mijn ware

aard past. Ik heb ook dingen van mijn opa en oma. Qua uiterlijk ben ik, denk ik de duidelijkste mix

van mijn ouders; meer het gezicht van mijn moeder en de kleuren van mijn vader, mijn zussen – en

mijn hele familie hier, zijn blond en blauwe ogen. Ik heb vroeger heel graag ook blauwe ogen willen

hebben, maar was trots op mijn bruine haar.

Wat is het leukste wat jullie gezin is overkomen?

Als kind vond ik het altijd leuk om op vakantie te gaan, of naar de Efteling. Dan draaiden we altijd van

 die foute nummers in de auto. Die konden we achter elkaar meezingen. Op de achterbank waren we

 dan druk aan het spelen. De geboorte van mijn zusje was ook een feestje. Ik ging dan wel eens

 zachtjes naar haar kamer en maakte haar dan héél voorzichtig wakker, zodat ik mama kon roepen

dat ze wakker was en dus uit bedje mocht, zodat ik met haar kon spelen.

Wat is het ergste wat jullie gezin is overkomen?

Dat is een pijnlijk ding dat tussen mij en mijn zus stond. En daardoor ging het gezin plotseling heel

anders tegenover elkaar staan. Toen heb ik ze even een tijd niet willen zien. Het was nieuw om te

merken dat je familie niet altijd achter je staat terwijl je toch verwacht dat je familie dat doet. En

hoeveel een breuk dan met je doet en ergens toch het vertrouwen hebben dat het wel weer bij elkaar

komt.

Het personage dat je speelt staat op een bepaalde manier tegenover zijn familie, zie je

overeenkomsten met hoe jij tegenover je eigen familie staat?

Ja ik herken de flapuit van Betty, dat zij eerlijk wil zijn, de waarheid op tafel wil en patronen ziet en

die wil doorbreken, een poging de mensen te helpen. De flapuit, dat ik dan weer denk: waarom zeg

 ik dat, dat was helemaal niet mijn intentie! Soms wat puberaal, om te forceren. Ik herken het

 absoluut als er over de ene ouder of zus goed gesproken word en over de ander niet. Dat is

kwetsbaar, dat doet pijn.

Heeft jouw familie net als in de voorstelling een bepaalde familietraditie?

Ja, we proberen elk jaar samen met 1 januari een nieuwjaarstoost te hebben. Mijn opa en oma

houden dat in stand, die zijn sowieso wel een centraal middenpunt. Daarnaast komen we regelmatig

op elkaars verjaardag.

Heeft je familie iets te maken met het feit dat je acteur bent geworden?

Ik denk het ergens wel ja. Bij mijn vriendinnetjes vroeger was ik altijd al wel een beetje de clown, de

entertainer. Thuis was ik stiller. Ik merkte dat ik vanaf de basisschool graag dingetjes speelde

 op open podia enzo. Ik werd daarom gewaardeerd, ook door mijn ouders. Die belangstelling vond

ik prettig. En zo ontwikkelde dat verder. Het was altijd tekenen of toneelspelen, het werd het laatste.

Daar kon ik nog meer mee zeggen en kreeg ik ook meer reactie van en het was mijn uitlaadklep.

 Maar het was naast bewondering van mijn familie ook wel dat zij het waren die me zeiden; ben je

 niet te gevoelig voor de harde toneelwereld? Daardoor wilde ik me juist bewijzen dat ik het wel aan

kon, zo veel zelfs dat ik denk dat ik daardoor een keer goed ziek van ben geworden. Sindsdien zie ik

 meer wat bij mij past en wat van hen is.

Interview met Conny Postel (speelt de moeder):

Uit wat voor familie kom je?

Mijn ouders komen allebei uit grote Limburgse gezinnen. Ons gezin bestond uit twee jongens en

twee meisjes qua leeftijd wel vrij dicht op elkaar, maar wij leefden toch wel ieder voor zich.

Waar ben je opgegroeid?

In Limburg in Nuth in de Oostelijke mijnstreek.

Lijk je op iemand uit je eigen familie qua karakter en uiterlijk?

Nou ja tuurlijk, dat vind ik juist het typische aan familie, dat je toch wel dingen herkent aan elkaar.

Qua uiterlijk bij ons in de familie zeker, ze zeiden altijd tegen mij “Wat lijk je veel op je moeder” en

dat wil je helemaal niet horen als kind. Eten is verder een heel centraal thema bij ons. En dat is

misschien wel Limburgs. In Limburg ga je niet de deur uit zonder dat je hebt gegeten. Mijn ouders

stoppen iedereen vol en dat heb ik ook wel. Je wilt dat mensen blijven eten en daar ben ik altijd heel

makkelijk in geweest. Ik zelf bied mensen meteen en kop thee of koffie aan, al zit je maar een

kwartiertje. Dat vind ik wel een typische familiecultuur, daar kun je veel aan zien: aan hoe men

samen eet en eten deelt.

Wat is het leukste wat jullie gezin is overkomen?

Wat ik het belangrijkst vond is wanneer we samen konden lachen. En dat gebeurde niet zo vaak,

dus ik was daar wel altijd naar op zoek. Als bijv. mijn moeder aan de telefoon was en ik vond dat het

te lang duurde dan ging ik haar uitkleden. En dan kon ze niks zeggen, omdat ze met iemand aan het

bellen was en dan lagen mijn zusje en ik in een deuk. En mijn moeder moest dan ook lachen, maar

kon dat niet laten merken. Dat soort herinneringen zijn mij dierbaar.

Wat is het ergst wat jullie gezin is overkomen?

Mijn broer is overleden. Dat is nog niet zo lang geleden, drie jaar. Twee jaar lang ziekbed. Dat is

natuurlijk tragisch, maar op de een of andere manier heeft dat wel iets gedaan met ons. Dat hele

proces heb ik het gevoel dat dat nodig was omdat dat een nieuwe opening gaf om met elkaar om te

gaan. Want rond zo’n ziekbed komen heel geconcentreerd de verhoudingen naar voren. Je moet met

elkaar praten en dan komen dingen boven, verwijten onderling en dingen die je niet wist. Soms kom

je op een bepaalde manier bij iemand over, omdat die alleen maar zo naar je kan kijken, terwijl je

een hele andere intentie hebt met de dingen die je doet. De ander kan dat niet zien, omdat die

geconditioneerd is en dat is voor mij ook typisch familie, die geconditioneerdheid. Dat je elkaar bijna

niet meer kan zien zoals je bent en dat je een beeld hebt van elkaar en daar moeilijk vanaf kan

wijken. Dat zie je ook in ons stuk en ik hoop dat dat er ook uitkomt.

Het personage dat je speelt staat op een bepaalde manier tegenover zijn familie, zie je overeenkomsten met hoe jij tegenover je eigen familie staat?

Nou in die zin dat ik wel als moeder ook een bepaalde bezorgdheid hebt, dat herken ik wel. Ik denk

 dat ik dat op een andere manier vormgeef, maar dat is wel de drijfveer van de moeder, hoe ze dat

dan ook doet. Ze wil dat alles goed gaat met haar kinderen. Maar dat oordeel wat zij heeft over de

kinderen? Kijk, ik heb maar één kind maar of je als je meerdere kinderen hebt de één meer ziet

zitten dan de ander? Ik kan me dat niet voorstellen als moeder. En bij mijn eigen moeder zie ik ook

de bezorgdheid en het probleem van je kind naar jezelf toetrekken. Terwijl je kinderen hun eigen

leven te leiden hebben. Er is een hele mooie spreuk van Kahlil Gibran: je kinderen zijn niet je

kinderen, maar ze zijn de pijlen op de boog die jij afschiet. Ze hebben hun eigen weg te gaan en je

moet ook niet willen dat ze zijn zoals jij, maar dat ze hun eigen gedachten en gevoelens mogen

hebben. Ik denk dat dat een beetje verwoord wat het eeuwig durend conflict is tussen ouders en

kinderen.

Heeft jouw familie net als in de voorstelling een bepaalde familietraditie?

Ja, als er verjaardagen zijn, samen uiteten. Uiteten doen wij veel en daar word ook iedereen blij van

(lacht).

Heeft je familie iets te maken met het feit dat je acteur bent geworden?

Ik denk het wel. Ik wil graag gezien en gehoord worden.

Interview met Folmer Overdiep (speelt Philippe):

Uit wat voor familie kom je?

Ik kom uit een artistieke familie, mijn vader heeft als journalist veel mooie foto’s gemaakt, maar nu

maakt hij objecten van metaal en houwt beelden uit steen. Mijn moeder heeft de Rietveldacademie

gedaan en schildert nu af en toe, vroeger maakte ze kunst van glas.

Waar ben je opgegroeid?

Ik ben geboren in Den Haag, daarna meerdere keren verhuisd, van mijn 6-de tot mijn 13-de in

Uitgeest gewoond. (Noord-Holland), bij de zee! Daarna lekker gepuberd in Arnhem, de bossen en de

Korenmarkt!

Hoe is de band met je zussen?

Ik heb twee oudere zussen en die zie ik regelmatig. Mijn oudste zus heeft kinderen ongeveer in

dezelfde leeftijd als die van mij, die zie ik dan ook iets vaker. Vroeger hadden we natuurlijk de

gebruikelijke ruzies, in de auto, om het afwasrooster, etc. Nu hebben we het druk met onze eigen

gezinnetjes en kibbelen we soms alleen een beetje op elkaar.

Lijk je op iemand uit je familie?

Ik ben een echte mix denk ik, zowel karakter als uiterlijk. Ik heb wel het gevoel dat ik innerlijk op

mijn moeder lijk, maar ik herken ook allerlei dingen van mijn vader. Vroeger ben ik daar behoorlijk

mee bezig geweest, maar nu ben ik blij met wie ik ben. Mijn oudste zus heeft bruine haren, mijn

andere vuurrood haar en ik ben blond. Wel heb ik het bepaald soort humor van de Overdiepen. Verder

heb ik denk ik het friese gestel van mijn vader alhoewel hij wel bijna 2 meter groot is en ik 1.80 m. Je

merkt ‘t al: ik ben een echte mix.

Wat is het leukste wat jullie gezin is overkomen?

Dat kan ik niet zo zeggen, maar ik heb wel hele leuke herinneringen aan de vakanties. Toen ik 8 was

hadden mijn ouders een blauwe Besteleend. Mijn moeder had gordijntjes voor de ramen gemaakt

enzo. Beetje hippie-achtig. Onze hond was een Léonberger (een bakbeest) en die moest ook mee

op vakantie, de Eend zat dus vol. In de bergen moesten we allemaal uitstappen en naast de auto

lopen omdat de auto anders niet naar boven kon.

Wat is het ergst wat jullie gezin is overkomen?

Mijn ouders zijn op latere leeftijd gescheiden en dat was voor ons een moeilijke periode. Gelukkig

gaat het nu goed en zijn we allemaal gezond!

Het personage dat je speelt staat op een bepaalde manier tegenover zijn

familie, zie je overeenkomsten met hoe jij tegenover je eigen familie staat?

Je zoekt altijd naar dingen die dicht bij jezelf liggen en die kan je dan uitvergroten of anders kleuren.

Dit personage heeft een ambitieuze en daarmee ook een onzekere kant, wat hem erg egoistisch kan

maken. Dat herken ik niet zo direct, maar ik ben nu aan ‘t onderzoeken hoe ik dat kan bereiken.

Heeft je familie iets te maken met het feit dat je acteur bent geworden?

Mijn ouders zijn altijd erg geinteresserd geweest in alle uitingsvormen van kunst, dat heb ik

 meegekregen. Dat geef ik mijn kinderen ook weer mee, vind ik heel belangrijk.

Interview met Sophie van Oers (speelt Jolanda)

Uit wat voor familie kom je?

Nou mijn ouders zijn gescheiden. Mijn moeder is hertrouwd en ik heb een broertje van vier jaar

jonger.

En waar ben je opgegroeid?

Ik heb tot mijn dertiende in Amsterdam gewoond en vanaf mijn dertiende tot mijn negentiende in

Zeist en daarna ben ik weer terug naar Amsterdam verhuisd.

Hoe is je band met je broertje?

Heel goed, ik denk ook dat dat komt doordat als je ouders gescheiden zijn je

automatisch meer naar je broer of zus toe trekt, omdat dat de enige stabiele factor is in je

omgeving.

Lijk je op iemand uit je familie qua karakter en uiterlijk? En wat vind je daarvan?

Ja ik lijk op mijn moeder en op mijn vader, denk ik. Mijn stem lijkt heel erg op die van mijn moeder

en qua uiterlijk ben ik echt wel een mix. Ik lijk ook wel een beetje op mijn tante. En qua karakter,

heb ik wel het emotionele van mijn moeder, af en toe. Soms hoor ik mezelf wel eens dingen

zeggen, die mijn moeder ook tegen mij zegt en dat vind ik zelden fijn. Omdat ik het liefst

natuurlijk alleen maar heel uniek wil zijn en dan is het niet prettig om op een ander te lijken.

Wat is het leukst wat jullie gezin is overkomen?

Nou dat vind ik moeilijk om te zeggen, omdat ik me niet zo heel erg kan herinneren dat mijn gezin

ooit een gezin is geweest, als ik kijk naar mijn vader en mijn moeder. Want ze zijn één keer uit

elkaar gegaan toen ik nog geen één jaar was. Toen zijn ze wel weer bij elkaar gekomen, maar toen

 ik drie was en mijn broertje werd geboren, zijn ze een jaar later weer uit elkaar gegaan.

Dus ik kan ze niet als stel herinneren. Ik heb wel een foto gemaakt ooit waar ze allebei opstaan, dat

is wel een leuk plaatje.

Wat is het ergst wat jullie is overkomen?

Ik denk de scheiding, ik denk dat dat voor alle mensen die daarbij betrokken waren

een aardige traumatische ervaring is geweest.

Het personage dat je speelt staat op een bepaalde manier tegenover zijn

familie, zie je overeenkomsten met hoe jij tegenover je eigen familie staat?

Ehm, Dat is natuurlijk moeilijk, want ik speel de buitenstaander in de familie. Ik speel

de schoondochter, dus eigenlijk ben ik niet echt een lid van die familie en dat zal ze

ook nooit worden. Ja wat ik wel herken als je voor het eerst meegaat met je vriendje

naar je schoonfamilie, zij hebben dan bepaalde patronen, die je niet kent en dan kan

dat best ongemakkelijk zijn.

Heeft jou familie, net als in de voorstelling, een bepaalde familietraditie?

Nee eigenlijk niet, nou wel met de kerst, dan spreken we wel af, maar niet een heel duidelijke

traditie.

Heeft je familie iets te maken met het feit dat je actrice bent geworden?

Oei dat is een heel goeie vraag. Ehm, ik denk niet dat ik daar heel erg een bewustzijn over heb over

waarom ik actrice ben geworden. Ik geloof niet dat ik precies kan zeggen waarom dat is en dus ook

niet of dat met mijn ouders te maken heeft. Maar wat wel geholpen heeft is dat mijn vader mij vroeger

veel mee nam naar de film en ook wel naar theater en dat ik zag dat hij dat mooi vond en dat dat

belangrijk was, dus dat heeft me wel gestimuleerd.

Interview met Titus Boonstra (speelt Dennis)

Uit wat voor familie kom je?

Van oorsprong zijn mijn ouders allebei kunstenaar. Zij zijn gescheiden toen ik drie

was. Ik heb nog een broer die is drie jaar ouder. Wij hebben altijd bij mijn moeder

gewoond en eens in de twee weken kwamen we bij mijn vader.

En waar ben je opgegroeid?

Groningen, in de stad en in Usquert, dat is een dorp in Groningen.

Hoe is je band met je broer?

Op zich heel goed, maar we hebben weinig contact, maar als we contact hebben is het

heel goed. We hebben geen ruzie, maar onze levens zijn een beetje anders op het

moment. Soms vind ik het wel jammer.

Lijk je op iemand uit je familie qua karakter en uiterlijk?En wat vind je daarvan?

Nou ik vind zelf van niet, maar ik heb altijd dat als mijn moeder ergens komt kijken dat

mensen zeggen "oh jij lijkt op je moeder" en als mijn vader komt kijken "oh, wat lijk je

op je vader".

Ik heb denk ik het meest van mijn moeder en dat komt denk ik ook omdat ik door haar

het grootste deel ben opgevoed. Tegenwoordig zie ik mijn vader trouwens meer, ik heb

hem een tijdje wat minder vaak gezien. Hij wil altijd alles zien waar ik in zit en dan reist

hij vanuit Groningen het hele land door. Soms speel ik ergens in en vraag ik mezelf af

of het de moeite is om daar zo een lange reis voor te maken. Dan zeg ik tegen mijn

vader, blijf maar lekker in Groningen. Maar nee, hij wil echt alles zien. Dat vind ik

fantastisch!

Wat is het leukst wat jullie gezin is overkomen?

Met mijn moeder gingen we wel eens naar Vlieland en dat vond ik altijd wel geweldig.

Ik heb ook hele goede herinneringen aan de zomers in Usquert, dat was een dorp

vlakbij het waddengebied. Daar gingen we dan wadlopen of krabben zoeken of vuur

maken in de tuin, dat soort dingen.

 Het stuk In de familie gaat, zoals de titel al zegt, over familie; zie je

overeenkomsten met hoe jij tegenover je eigen familie staat?

Wat ik merk is dat er van die rolpatronen zijn, dat je je soms al aangevallen voelt,

terwijl je helemaal niet aangevallen wordt. Of dat één iemand het bij voorbaat al goed

doet en de ander het fout doet. En die patronen heeft volgens mij elke familie wel, die

heb ik ook. Ik was altijd de geluksvogel mij kwam alles aanwaaien, maar mijn broer moest er keihard

voor werken, zei mijn moeder altijd, terwijl ik er ook heel veel voor deed.

Heeft jou familie, net als in de voorstelling, een bepaalde familietraditie?

Nee, helemaal niet, geen enkele traditie. Kerst hebben we nooit gedaan. Verjaardagen

doen wij ook niet. Eigenlijk zijn we heel ontraditioneel. Mijn vriendin komt uit een

familie die heel traditioneel is. Zij heeft soms wel eens iets van "he, deden jullie dat

niet?". Als ik kinderen zou hebben, zou ik juist dat soort dingen doen. Zoals ontbijten

samen, dat deden we ook nooit, of een moeder die thuis met thee zit te wachten. Dat

klinkt heel naar, maar ik heb een hele leuke jeugd gehad.

Heeft je familie iets te maken met het feit dat je acteur bent geworden?

Ja, mijn moeder is heel vrij van geest en dus ook heel creatief en mijn vader ook.

Hij leeft echt voor het kunstenaarschap, mijn moeder heeft nog een kantoorbaan en

schildert nu voor haar plezier erbij. Je wordt beaamt in wat je doet, ze denken niet van

ga studeren of een vak leren. Zij hebben altijd gedacht en gezien dat acteur zijn ook

een vak is.