De Volkskrant over Witte Nachten:
De jonge acteurs slagen erin zowel de eenzaamheid als de hunkering naar contact voelbaar te maken. Tijdens hun gesprekken krijgt het bestaan glans terwijl de angst dat weer te verliezen voortdurend meespeelt. Juist op het moment dat ze hebben besloten hun leven met elkaar te delen, duikt haar geliefde plotseling op.
In deze schemerige atmosfeer komt het verhaal overtuigend tot leven. Marijn Klaver is de onzekere, de zoekende. Annelien van Binsbergen is zijn tegenpool, een energieke, jonge hond die heen en weer wordt geslingerd tussen hoop en wanhoop. (...) Samen vormen ze een mooi koppel.

Het is een bescheiden voorstelling waarin de tekst uit 1848 opmerkelijk fris aandoet. En tegelijkertijd zo Russisch melancholiek: wat een weemoed als de ik-figuur zegt dat zelfs een flard geluk in een mensenleven genoeg kan zijn.

Minirecensies op Moose.nl

Een sobere, boeiende voorstelling gespeeld door twee ijzersterke jonge acteurs. Marijn Klaver en Annelien van Binsbergen laten zien dat ook hun generatie sterke acteurs kent. De lange monologen bleven boeien dankzij het perfecte gebruik van emoties en de prima timing. Het is jammer dat dit soort voorstellingen niet beter bezocht worden.
(Thomas, gezien 02/02/06)

Het was pas de eerste try-out, maar het stuk stond als een huis. Het is moeilijk om 'erin te komen', maar aan het einde had ik zoiets van 'ik wil meer!'. De enigszins wereldvreemde (lees: van de wereld vervreemde) jongeman wordt zeer goed vertolkt door Marijn Klaver en ook de jonge vrouw wordt overtuigend neergezet door Annelien van Binsbergen. Het steeds net niet afmaken van de verhalen die ze elkaar vertellen, maakt het enorm spannend en je hoopt als toeschouwer dat ze samen gelukkig zullen worden. Ook het mooie, simpele decor schept een zeer sobere sfeer, met name door het goede gebruik van het licht. Het zorgde ervoor dat ik zelf het plaatje in kon vullen, wat ik altijd kan waarderen. Een voorstelling die de moeite waard is.
Pinguin
gezien: 17/11/05
try-out