NRC Handelsblad - donderdag 10 maart 2011

door Kester Freriks

"De ontroering is groot, en even intens als bij het zien van Joop Admiraal dertig jaar geleden."

"De Both zingt de monoloog even moedig als fraai los van zijn oorspronkelijke uitvoering."

De Telegraaf - 10 maart 2011

door Maaike Staffhorst

Interview met Marie-christine de Both 

Ze wil het geen dubbelrol noemen. "Dit gaat verder. Ik speel twee personages tegelijkertijd, voer een dialoog met mezelf. Het grappige is: ik heb helemaal niet het gevoel dat ik alleen op het toneel sta."

"Ik denk daarom dat deze voorstelling een steun en troost kan zijn. Alzheimer is niet alleen maar een tranendal. Veel observaties in dit stuk zijn erg geestig en herkenbaar."

 Gooi en Eemlander - maandag 7 maart 2011 

door Rudolf Hunnik

"Het moeilijkste aan deze solovoorstelling is het schakelen tussen de twee rollen. De Both doet dit helder en intens."

"Dat doodsverlangen wordt versterkt en theatraal uitgebouwd als ze het lied 'Droomland' hoort, gezongen door Heintje. Van ontroering doet je huid samentrekken."

Trouw - zaterdag 5 maart 2011

door Hanny Alkema

"Theatergroep Suburbia heeft de draad van de mythe, die het legendarische 'U bent mijn moeder' in dertig jaar heeft kunnen worden, weer opgepakt. Gelukkig maar."

"Wat me fascineert, is niet alleen de tragische kant maar ook hoe mensen soms, als ze al niets meer weten, buiten alle conventies om kunnen reageren. Die humor zit hier ook in, Het is zulk mooi en liefdevol materiaal."

NRC Handelsblad - zaterdag 5 maart 2011

door Herien Wensink

"Ik zag een dochter die haar moeder wordt. En ja, dat werkt."

"...De Both leek vooral in haar element als het hulpbehoevende oudje. Mooi zijn haar frustratie, haar boosheid, het defensieve en het verbolgene. De ogen altijd vragend, angstig, alles steeds weer onbekend - tante Siena sterft elke week opnieuw. Ontroerend is het kinderlijke plezier, de blijde verrukking om besjes of een kastanje, of om een mooie mantel, 'van Maison de Vries'. Op zeker moment babbelt de moeder tijdens een wandelingetje onverstaanbaar, maar onverstoorbaar opgewekt door. Dan springen de tranen je in de ogen."

"Het stuk is een tastbare herinnering of een vleesgeworde toekomstvisioen: daar staat je moeder, vlakbij, je kan haar aanraken. Maar je bent haar al kwijt. Of je gaat haar verliezen."

Jelle leeft

Lees hier het interview van Jelle met Marie-Christine de Both en Albert Lubbers.